Bisfosfoniany do leczenia i profilaktyki osteoporozy

Print Friendly

Bisfosfoniany do leczenia i profilaktyki osteoporozy

Osteoporoza jest chorobą kości, która charakteryzuje się postępującym ubytkiem masy kostnej oraz zmianą mikroarchitektury tkanki kostnej, co może prowadzić do uszkodzeń układu szkieletowego i podwyższonego ryzyka złamań. Szacuje się, że osteoporozą dotkniętych jest ponad 200 milionów kobiet na całym świecie, a w samych tylko Stanach Zjednoczonych bezpośrednie koszty leczenia złamań spowodowanych przez osteoporozę sięgają 10-15 miliardów dolarów rocznie. Osteoporoza, podobnie jak inne choroby związane z ubytkiem kości, jest chorobą przewlekłą, wymagającą stałego leczenia. Na rynku dostępnych jest kilka leków przeciwko osteoporozie, jednakże ze względu na ich niewystarczającą skuteczność, skutki uboczne i niedogodność częstego stosowania istnieje potrzeba opracowania nowych związków mających możliwość hamowania resorpcji kości, łatwo wchłanianych w układzie pokarmowym i nie powodujących zmniejszenia mineralizacji kości.

Do komercjalizacji proponujemy innowacyjną klasę związków bisfosfonianowych, które są obiecującymi kandydatami na leki przeciw osteoporozie. Związki te cechują się bardzo korzystnym działaniem hamującym resorpcję kości przy udziale osteoklastów, jak dowiedziono w badaniach in vivo na modelu zwierzęcym

Opracowane bisfosfoniany wykazują wysoką aktywność biologiczną w porównaniu do znanych leków bisfosfonianowych. Badania przeprowadzone na liniach komórkowych i na zwierzętach wykazały, że oferowane związki mają działanie antyosteoporotyczne nawet przy stosowaniu ich raz w tygodniu. Zaobserwowano proces regeneracji kości oraz tworzenie nowych struktur tkanki kostnej. Co istotne, badania ultrastrukturalne i histologiczne wykazały, że opracowane związki nie powodują martwicy kości, która jest zazwyczaj jednym z najpoważniejszych skutków ubocznych stosowania bisfosfonianów.

  •  Leczenie i profilaktyka osteoporozy
  • Leczenie innych chorób związanych z niewłaściwą resorpcją kości, takich jak choroba Pageta, ubytek kości związany z protezą lub osteolizą, a także hiperkalcemia w chorobie nowotworowej.
Autor: Agata Kołacz, Opublikowano: 06.05.2016
plusfontminusfontreloadfont