Agenda konferencji "EUROPEJSKA INFRASTRUKTURA BADAWCZA DLA INNOWACJI" - >> pobierz <<

 

---

Prezentacje prelegentów z pierwszego dnia konferencji (15.01.2009):

Mirosław Miller - przemówienie otwarcia;

Pozostałe prezentacje: Aleksander Bąkowski, Antoni Konikowski, Arnost Marks, Babette Regierer, Jacek Doskocz, Jezus Purroy, Katarzyna Piechucka, Laia Crespo, Mirosław Miller, Pascal Boijmans, Rafał Witek, Tadeusz Pietrucha, Thorsten Posselt, Tilman Seibert, Yin Mon Myint

 

Prezentacje prelegentów z drugiego dnia konferencji (16.01.2009): 

Anna Niedźwiecka, Bogdan Marciniec, Bogdan Walkowiak, Bożena Podlaska, Jacek Otlewski, Jan Misiewicz, Józef Dulak, Kazimierz Murzyn, Krzysztof Stańczyk, Krzysztof Bielawski, Mariusz Piasecki, Sławomir Majewski

 

---

 

Międzynarodowa konferencja pt.:
Europejska infrastruktura na rzecz innowacji

Wrocław, 15-16 stycznia, 2009 r.

 

Podsumowanie

1. Polska jest krajem o wielkim potencjale w zakresie młodych i dobrze wykształconych kadr. Jest również krajem znakomitych

uczelni wyższych i instytutów badawczych. Jej rola w ramach Europejskiej Przestrzeni Badawczej w niewystarczający sposób odpowiada temu potencjałowi. Istotną barierą jest tutaj brak nowoczesnej infrastruktury badawczej, zaś ta, która już istnieje jest rozproszona pomiędzy liczne instytucje a przez to dostępna jedynie dla ograniczonej liczby młodych i ambitnych naukowców.

2. Polska ma niezbędne doświadczenie i jest zdecydowana wykorzystać fundusze strukturalne w latach 2007-2013 dla budowania gospodarki opartej na wiedzy oraz wzmocnienia swojego potencjału innowacyjnego i konkurencyjności w poszerzonej Europie. Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka z kwotą blisko 10 miliardów EURO jest ważnym narzędziem do osiągnięcia tych ambitnych celów. Istnieje również wiele inicjatyw regionalnych wspieranych przez lokalne władze, których celem jest stworzenie sieci/systemów innowacji.

 

3. Kluczową kwestią przy korzystaniu z funduszy strukturalnych i budowaniu w Polsce gospodarki opartej na wiedzy będzie ich koncentracja w największych polskich metropoliach celem stworzenia dużych centrów infrastruktury badawczej integrujących cały lokalny potencjał akademicki i badawczy.

 

4. Istnieje potrzeba formułowania regionalnych priorytetów w zakresie nauki i technologii w największych polskich ośrodkach. Nakłady na badania powinny być kierowane zgodnie z tymi priorytetami prowadząc do utworzenia kilku silnych centrów doskonałości zdolnych do osiągnięcia "masy krytycznej" niezbędnej do realizacji dużych programów badawczych, aplikowania o realizację strategicznych projektów unijnych i krajowych, przyciągnięcia najlepszych naukowców i realnej współpracy z innowacyjnym przemysłem.

 

5. Prezentacje konferencyjne pokazały szereg przykładów takiej koncentracji potencjału naukowego w Polsce. Katowice z Centrum Czystych Technologii Węglowych, Kraków z programem badań w zakresie biotechnologii medycznej oraz Poznań z technologiami w zakresie chemii i ICT są takimi przykładami. Jednakże inne regiony wciąż wymagają wsparcia przy identyfikowaniu potencjalnych silnych stron w obszarze S&T, z których powinny wynikać inwestycje w infrastrukturę badawczą. Powinny one zostać zdefiniowane w trakcie dalszych dyskusji pomiędzy ośrodkami przy współpracy Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a także poprzez ustanowienie strategicznej międzynarodowej współpracy tych ośrodków z wiodącymi centrami w krajach Unii Europejskiej.

 

6. Polska ma nadal niewielkie doświadczenia w zakresie budowania, rozwijania, finansowania i zarządzania dużą infrastrukturą badawczą. Dlatego też w kolejnych latach bardzo istotny będzie transfer wiedzy w tym obszarze pomiędzy polskimi instytucjami i wiodącymi ośrodkami unijnymi. Transfer ten będzie miał wielki wpływ na ostateczny sukces polskich projektów inwestycyjnych w obszarze B+R.

 

7. Prezentacje i dyskusje w trakcie konferencji pokazały, że istnieje wiele dróg osiągnięcia sukcesu. Dlatego też każdy region może wybrać własny sposób testowania różnych modeli inwestowania i zarządzania dużą infrastrukturą badawczą. Nabyte przy tym doświadczenia mogą stać się pomocne dla polskiego rządu w procesie wdrażania reformy nauki i szkolnictwa wyższego, adaptacji rozwiązań już stosowanych w świecie oraz tworzenia własnych rozwiązań. Zaprezentowane przez Gdańsk i Wrocław modele w postaci spółek utworzonych przez szkoły wyższe i władze regionalne/lokalne mogą być interesującym narzędziem umożliwiającym zbliżenie świata nauki i innowacyjnej gospodarki.

 

8. Niektóre z uczestniczących w Konferencji instytucji wykazywały zainteresowanie przygotowaniem wspólnego projektu dotyczącego zarządzania infrastrukturą badawczą, wdrażania innowacyjnych narzędzi w obszarze transferu wiedzy, finansowania badań i innych kwestii. Wrocławskie Centrum Badań EIT+ podejmie się identyfikacji partnerów zainteresowanych takim projektem i będzie koordynować jego przygotowanie.

 

9. Uczestnicy Konferencji potwierdzili konieczność kontynuowania kontaktów pomiędzy ośrodkami badawczymi w "starych" i "nowych" krajach Unii Europejskiej. Jest to bardzo ważne, w szczególności z uwagi na możliwość korzystania z najlepszych europejskich praktyk, rozpowszechniania programu ESFRI oraz zapoznania się z krajowymi mapami drogowymi budowy infrastruktury badawczej opracowywanymi w krajach unijnych. Będzie to również okazja do budowania kontaktów pomiędzy ośrodkami badawczymi w Europie oraz forum wymiany informacji na temat priorytetowych dziedzin badawczych w poszczególnych regionach i miastach Unii Europejskiej. Do końca marca 2009 Wrocławskie Centrum Badań EIT+ przygotuje wstępną wersję założeń takiej konferencji. Proponuje się, aby kolejna konferencja została zorganizowana również we Wrocławiu. Zostaną na nią zaproszone wszystkie instytucje obecne na tegorocznej konferencji. Zostaną również zidentyfikowane i zaproszone do udziału centra badawcze z nowoprzyjętych krajów Unii Europejskiej. Inne instytucje wspierające wzrost nakładów na badania w Europie (EIB, Jaspers) będą ważnymi partnerami przy przygotowaniu konferencji.